Boventallig = onzichtbaar?

Om je aandeelhouders tevreden te houden moet je winst groeien. Om meer winst over te houden moet je snijden in kosten. Personeel is een enorme kostenpost, dus daar wordt het eerst naar gekeken. Hoe kun je snijden in dat personeelsbestand? Je bedenkt een nieuw functieprofiel zonder dat je personeel zelf kan beargumenteren wel of niet in dat profiel te passen. Nee dat doe je liever in een achterkamertje met hulp van zeer competente managers die heel goed zijn in het invullen van excellijstjes zodat je financiële plaatje precies uitkomt met het aantal fte’s wat moet verdwijnen.  Het aankruisen van “geschikt” of “ongeschikt” achter de namen van je personeel is dan ook nog een formaliteit en domme pech voor diegene achter wiens naam het kruisje in de kolom ongeschikt wordt geplaatst. Argumenten worden desnoods later verzonnen als de boventallige daar zelf om vraagt, eerst maar het “snijwerk”.

Zo ging dat december 2013. Iemand had ook bedacht dat alle “ongeschikten” niet gelijktijdig weg konden gaan, misschien te maken met regels m.b.t. collectief ontslag? Hoe het ook zij, een deel van de mensen vertrok direct, een ander deel per 1 juli en van de laatste groep boventalligen wordt verwacht dat zij hun werk blijven doen tot 1 januari 2014.

We hebben net afscheid genomen van de tweede groep. We zitten nu met nog een relatief kleine club te werken tussen onze collega’s die wel mogen – of zoals sommigen het ervaren – moeten blijven. Voor niemand is de situatie prettig. De blijvers verdrinken in de hoeveelheid werk, want de externe partij die het werk zogenaamd goedkoper kan, kan het werk niet aan en is bovendien nog lang niet voldoende ingewerkt. Me dunkt, het is verdorie ook geen lopende-band-werk wat je door een willekeurige vakantiekracht zou kunnen laten doen, daar kost maanden tijd.  Daarnaast  zijn de blijvers ook in de rouw om collega’s die ze nu moeten missen.

De laatste boventalligen voelen zich aan de zijlijn staan, worden maar de helft van de tijd geïnformeerd door hun leidinggevenden, worden vergeten bij vergaderingen of instructies die vooralsnog wel relevant zijn voor hun dagelijkse werk.  Bij mij liep vandeweek de druppel over toen ik dacht een bilateraal met mijn leidinggevende te hebben. Deze stond keurig ingepland in de digitale agenda. Maar de leidinggevende was er niet. “Nee”, zegt een collega “we kregen vandeweek toch een mailtje waarin stond wanneer ze deze week afwezig zou zijn?”.

Mailtje? Ik niet dus. Boos. Teleurgesteld. Verongelijkt. Tekortgedaan. Alles aan negatieve emoties kwam voorbij. Verdorie wat willen ze nu? Ik word toch nog gewoon betaald, ik wil mijn werk nog goed doen. Maar blijkbaar is er al afscheid genomen zonder dat ik weg ben. Voor m'n gevoel ben ik ineens onzichtbaar.

Moet ik nu echt weer zelf weer de motivatie om elke dag op te komen dagen vanuit m’n tenen zien te halen? Zucht. Blijkbaar wel. Ik moet het niet persoonlijk zien …  het gaat om getallen, niet om mensen. Laat ik er maar een studiecase van maken, bedacht ik me. Tenslotte volg ik nu de studie Nima Communicatie en communicatie bij reorganisaties is daar ook een onderdeel van. Ik ondervind nu de ene kant van het verhaal als ik dat nu eens ga benaderen van de andere kant? Dan kunnen we daar nog beiden profijt van hebben. Zie! Weer een competentie bij mezelf ontdekt: een negatieve ervaring omzetten in een positief leerpunt.

De B staat voor Boventallig ...

Ik kan heel veel negatieve woorden bedenken beginnend met een B. De eerste is uiteraard Boventallig. Want dat ben ik volgens mijn werkgever, althans nu nog niet maar wel per 1 januari 2015. Dus eigenlijk nog niets te zeuren, nog een warme droge werkplek, iedere maand dat salaris weer op m'n rekening, m'n opleiding wordt ondertussen betaald ...
Toch staat die B ook voor:
Brandmerken (=ongeschikt);
Bijeenrapen (wat ik dagelijks opnieuw moet doen);
Buitensluiten (als je niet meer wordt geïnformeerd, niet meer bij vergaderingen wordt gevraagd, teametentjes toevallig net in je vakantie worden afgesproken).

Net als dit eendje ... het gevoel dat ik niet meer meetel, voor "spek en bonen" en dat terwijl de maand juni nog moet beginnen en er dus nog 7 maanden te gaan zijn tussen collega's die eigenlijk al afscheid van je hebben genomen. 

MAAR IK BEN ER TOCH NOG??

Hoe houd ik mezelf gemotiveerd? Hoe schud ik dat gevoel van me af alsof er een Bulldozer (weer die B) m'n leven overhoop heeft gegooid. Hoe blijf ik staande tussen die Blaaskaken die die dit gevoel van onmacht en onzekerheid zo weten te Bagatelliseren.

De positieve B's dan: Bezieling om te focussen op een doel Buiten dit Bedrijf, Binding met Bedreven nieuwe collega's, Bewustwording van mijn eigen waarde en kwaliteiten, Betekenisvol werk doen, waar dan ook.

Nog even doorbijten dus, frustraties maar van me afschrijven zo nu en dan. Want al snel gaat die gouden kooi open en dan zal ik hoe dan ook moeten vliegen!

Tijd vliegt ... en m'n hersenen tillen zware kost.

Wanneer was dat ... lang geleden geloof ik. Dat de tijd voorbij leek te kruipen, dat verveling of verlangen naar welke beloofde gebeurtenis dan ook de tijd alleen nog maar trager en stroperiger leek te maken.

Nu weet ik soms niet meer waar de tijd blijft. Met een hoofd vol plannen, taken, afspraken en plichten is het soms ineens weer avond. Energiepijl weer op nul en mijn takenlijst nog vrijwel intact, nog niets af kunnen strepen. En toch de hele dag door alle "ballen" in de lucht gehouden. Maar klaar is het nooit. Wat een frustratie toch ...

Maar heb ondertussen wel ontdekt dat weer studeren, de hersenen weer trainen, lekker is om te doen. Het geeft me weer een stukje houvast in deze toch zeer onzekere en hectische tijden. Het vooruitzicht om eind van het jaar geen baan meer te hebben is heel naar. De datum 1 januari 2015 lijkt als een sneltrein op me af te komen en ik sta nagelvast op de rails, geen ontwijken aan! Want hoe het straks verder moet, ik heb geen idee. Dus stort ik me maar in de boeken en laat de hersenen zich in het zweet werken op de pittige zware kost van de studieboeken zodat ze geen tijd hebben om te piekeren over datgene waar ik weinig of geen invloed op heb.

Eigenlijk ...

Eigenlijk werk ik al te lang bij dezelfde baas. Eigenlijk is het werk ook niet meer het werk waar ik de eerste jaren zo enthousiast over was. Eigenlijk zou ik het roer om willen gooien. Eigenlijk zou ik zo graag creatiever werk doen. Eigenlijk heb ik nog zoveel kwaliteiten die ik niet kan benutten op de werkvloer.

Maar ja, eigenlijk kan ik het salaris zo goed gebruiken, eigenlijk heb ik fantastisch fijne collega's die ik niet graag wil missen en eigenlijk zit ik nu ondertussen zo lang vastgeroest dat ik eigenlijk ook niets anders meer kan.

Eigenlijk werd het eens hoog tijd dat iemand mij dat zetje gaf dat ik nodig had.

Dat deed m'n baas, twee weken voor Kerst, nu dus 3 maanden geleden: "We gaan het anders doen, een ander functieprofiel, andere taken en dat betekent dat we afscheid van je gaan nemen en wel per 1 januari 2015."
En toen moest ik dus even flink gaan schakelen van fantaseren over mogelijke droombanen naar doelgericht nadenken over concrete en haalbare andere banen. Want in een doemscenario zag ik mijzelf in no time van werkloos en uitkering en talloze afwijzingen afzakken richting bijstand met noodgedwongen verkoop van mijn droomhuis met een hypotheek (onder water! het is nog steeds crisis tenslotte) en, en ... Hu stop!

Andere kant op denken! Dit is mijn kans, grijp 'm!

En zo kwam het dus dat ik mijzelf eens een flink aantal kritische vragen stelde: "Wat kan ik? wat wil ik? hoe vergroot ik mijn kansen op de arbeidsmarkt? wat heb ik te bieden? wat vind ik leuk? wat heb ik ervoor over?"

Gelukkig had de baas er ook nog wat voor over ... een aardig opleidingsbudget en al vrij snel had ik de keus gemaakt voor een pittige opleiding: NIMA Communicatie-A.

Want de veelzijdigheid van het vak Communicatie spreekt me aan, ik zie vele mogelijkheden om me daar nog in te ontwikkelen en ik heb er vertrouwen in dat ik het kan. Ik zie mezelf nog een goede communicatiemedewerker, communicatiekunstenaar, communicatieregisseur, communicatieadviseur (o, jee! met hoeveel termen probeert de concurrentie zich toch te onderscheiden?) worden.

De cursus is begonnen, dagelijks buig ik mij over de boeken en het huiswerk, daarnaast mag ik het komende jaar ook nog (gewoon) werken en tegelijk ben ik al volop aan het netwerken om straks zo snel mogelijk in een nieuwe functie aan de slag te gaan. Dit wordt een heel dynamisch jaar, maar daar ergens in de verte gloort een spannend nieuwe toekomst!